Rivaille x Eren rozdział 3

Witam was wszystkich na moim drugim blogu. Tutaj będę prowadzić opowiadanie, które nie dawno rozpoczęłam na pierwszym. Nie oznacza to jednak, że na tamtym nie będzie się nic pojawiać. Notki będą regularnie dodawane na obydwu blogach. Pozdrawiam i zapraszam do czytania.

- Gdzie ja jestem? - wyszeptał Eren. Spojrzał na swoją dłoń w której miał wenflon. Po sekundzie do sali weszła pielęgniarka.

 - Dzień dobry Panie Yeager. - powiedziała, uśmiechając się.

Chłopak zmarszczył brwi i podniósł się odrobinę na łokciach.

 - Proszę nie ruszać się za bardzo. - kobieta podeszła do łóżka chłopaka.

- Dlaczego jestem w szpitalu?

Nie miał pojęcia co takiego wydarzyło się, że tutaj trafił. Czuł tylko okropny, rozlewający się po całym ciele ból. Pielęgniarka poprawiła poduszkę pod jego plecami i spojrzała na niego.

 - Miał Pan dużo szczęścia. Został Pan pobity i należy teraz dużo odpoczywać. - odparła z troską w głosie.

-Pobity? Kto mi to zrobił... - szepnął do siebie, zaciskając dłonie na prześcieradle.

Kobieta miała właśnie wychodzić, kiedy Eren znów usłyszał jej głos.    

-Pewien mężczyzna kazał to Panu przekazać. - oznajmiła, podając chłopakowi kopertę.

Chłopak otworzył powoli kopertę i wyjął z niej kartkę. Papier był specyficzny w dotyku. Delikatnie śliski... 

 - "Wracaj do zdrowia." - przeczytał na głos. 

- To wszystko? - zdziwił się oglądając kartkę z każdej strony. 

Wydało mu się to bardzo dziwne, przysunął kartkę bliżej twarzy i do jego nozdrzy wdarł się ten zapach. Nie umiał go określi, ale był bardzo przyjemny. 

**

- Zrobiłeś to specjalnie? - zapytał blond włosy mężczyzna przyglądając się skupionemu na treningu Levi'emu.

Czarnowłosy zignorował go i nie przestawał uderzać w drewnianego manekina. 

Ów mężczyzna na imię miał Erwin i był jednym z niewielu osób, które utrzymywały  z  nim jakikolwiek kontakt.

- Wiesz jak następnym razem będziesz wypełniać jakąś ankietę wskaż, że ignorancja jest twoją największą zaletą. - dodał złośliwie

Rivaille wziął głęboki oddech i zaprzestał wykonywać jakiekolwiek czynności.

- Czego ode mnie chcesz? - zapytał zirytowany, ocierając nadgarstkiem kropelki potu ściekające z czoła.

Blondyn uśmiechnął się szeroko. 

- Jestem ciekaw dlaczego uratowałeś tego smarkacza. 

Levi spojrzał na niego beznamiętnym wzrokiem. 

- A co tobie do tego? 

- Ot taka ciekawość. Nic wielkiego. - odparł 

Rivaille uderzył z całej siły w manekin, a on o mały włos nie wylądował na ziemi.

- Uznałem, że może być potrzebny. 

Erwin podniósł jedną brew w górę. 

- Tobie czy nam? - zapytał 

Bardzo lubił droczyć się z Kapralem. Wiedział, że granica jest bardzo cienka.

Kapral nie odpowiedział na jego pytanie więc blondyn zadał następne. 

- Słyszałem, że nieźle go urządziłeś. Trafił na ostry dyżur z licznymi obrażeniami. - blondyn specjalnie dokuczał mu w ten sposób. Chciał dowiedzieć się dlaczego Levi dał chłopakowi taryfę ulgową. 

Jeszcze nigdy nie zdarzyło się tak aby ktoś wyszedł żywy z takiej sytuacji. Levi zawsze bił tak żeby zabić, a na pewno nie darowałby mu życia z nudów.

- Nie obchodzi mnie to. - odparł a granica jego cierpliwości bardzo szybko się ścierała.

- Słyszałem, że już się obudził i Hanji chce go przesłuchać jeszcze raz. Uparte babsko. 

I wtedy cierpliwość czarnowłosego całkowicie się wyczerpała. Erwin miał szczęście, że Kapral nie miał w dłoniach czegoś ostrego, ale ku zaskoczeniu blondyna po prostu odszedł.

- Co za dziwny człowiek... - mruknął Erwin

Rivaille zawsze był taki. Wstrzymywał się z okazywaniem uczuć. Tylko raz tak nie było.
W gimnazjum poznał osobę, w której się zakochał, ale jego uczucia zostały odrzucone. Zmiażdżone. Potem postanowił odseparować się od okazywania czegokolwiek oprócz zimnego dystansu.
Nigdy nie miał przyjaciół. Trudno ich znaleźć z takim charakterem...

Czarnowłosy wpadł bez pukania do gabinetu Hanji. Kobieta siedziała za biurkiem czytając jakąś książkę. Swój wzrok przeniosła na stojącego przed nią Kaprala.
- Aleś ty kulturalny. - prychnęła ironicznie spoglądając na wyraz jego twarzy. A raczej jego brak, ponieważ rzadko kiedy można było coś na niej ujrzeć.
- Dowiedziałem się, że planujesz znów przesłuchać tego smarkacza.
Hanji uśmiechnęła się delikatnie.
- A co... martwisz się o niego? - zapytała złośliwie
Kapral zmarszczył gniewnie brwi.
- Nie twój zasrany interes. - syknął podchodząc do niej. Dziewczyna cofnęła się o kilka kroków.
- Dostałam rozkaz z góry, że mam kontynuować przesłuchanie kiedy tylko się obudzi. - oznajmiła drżącym głosem.
- Nie obchodzą mnie żadne rozkazy z góry. To ja zadecyduję co z nim zrobię. - odparł lodowatym głosem.
Kobieta zaśmiała się cicho. 
- Chcesz się im sprzeciwić? Wiesz dobrze, że wtedy będą musieli cie zlikwidować. - jej głos spoważniał.
- Już kiedyś mieli to zrobić. Niech próbują drugi raz. - odpowiedział oschle odchodząc od niej. 
Nacisnął klamkę drzwi kiedy znów usłyszał jej głos.
- Niech ci będzie. Zrób z nim co chcesz.